100 lat biało-czerwonej szachownicy, symbolu polskiego lotnictwa

100 lat temu – 1 grudnia 1918 roku, wszedł w życie rozkaz wprowadzający znak biało-czerwonej szachownicy, jako standardowy identyfikator polskich samolotów wojskowych.

Historia tego znaku związana jest z osobą pil. Stefana Steca, urodzonego we Lwowie w 1898 roku. Będąc w służbie austriackiej, Stec jako godła osobistego używał biało-czerwonej szachownicy, którą namalowano po obu stronach kadłuba jego aeroplanu. Kiedy tak oznaczonym dwupłatowcem przyleciał w połowie listopada 1918 roku do Warszawy, z meldunkiem z oblężonego Lwowa, dowódca lotnictwa, pułkownik Hipolit Łossowski uznał, że szachownica spełnia wszystkie kryteria, jakie powinien posiadać symbol przynależności państwowej: jest oryginalna, ma polskie barwy i łatwo można ją namalować na skrzydłach i na kadłubie.

Pierwsza powojenna promocja – 21 czerwca 1945 r.

Pierwszą sformowaną na wyzwolonych ziemiach polskich szkołą lotniczą była Wojskowa Szkoła Lotnicza Wojska Polskiego (WSL WP) w Zamościu, która rozpoczęła działalność 2 stycznia 1945 roku. Szkolenie lotnicze odbywało się w dwóch pionach: personelu latającego – pilotów, nawigatorów, strzelców pokładowych oraz personelu technicznego – mechaników i pomocniczego personelu technicznego.

Kurs na Szczecin – z dziennika nawigatora

W kwietniu 1946 r. odbyła się w Szczecinie, dla upamiętnienia historycznego powrotu piastowskich Ziem Zachodnich do Polski, wielka ogólnonarodowa, patriotyczna manifestacja pod hasłem: „Trzymamy straż nad Odrą”. W manifestacji, jako jedyna reprezentacja wojsk lotniczych, wzięła udział delegacja, która do Szczecina przybyła samolotem z dęblińskiej „Szkoły Orląt”. W składzie delegacji znalazł się pilot nawigator, Czesław Gagajek, odpowiedzialny za wyprowadzenie samolotu na Szczecin, dwóch pilotów instruktorów z 3 eskadry szkolnej – chorążowie Irena Sosnowska i Władek Rusin oraz trzech podchorążych z eskadr szkolnych.